اين روزها، روزهاي ترديد است. اينکه عمرت را صرف چه بکني؟ بجنگي و برزمي و از انقلاب دفاع کني يا بنشيني و به دغدغه‌هاي داستاني و علمي‌ات برسي و جلو بروي.
اين روزها، درست وقتي از سياسي بازي‌ها عقم مي‌گيرد؛ اول از همه به موسوي و کروبي نفرين مي‌کنم. با خودم مي‌گويم سر پل صراط، جلويشان را خواهم گرفت و به خاطر اين اتلاف عمر ـ يا دستکم عدم نفع در استفاده از عمر ـ حقم را مطالبه خواهم کرد. که چرا بايد توان و استعداد و نيروي من صرف پاک کردن خرابي‌هايي شود که آنها به بار آورده‌اند؛ که چرا اين شور جواني، نبايد در مسير توليد علم و نوآوري و شکوفايي باشد؟
اين روزها، روزهاي سکوت نيست؛ روزهاي جنگيدن و رزم است اما کاش اين جنگ نرم، جنگ دفاعي نبود؛ جنگ ابتدايي بود و تهاجمي در دل دشمن؛ در خيابانهاي لندن و پاريس و نيويورک. تا دشمن در خانه خودش مجبور به دفاع باشد؛ نه فرسنگها دورتر.

------------------
بازنشر اين نوشته در پايگاه اينترنتي جهان نيوز ـ 12/7/1388

ما در کاشانه‌اي زندگي مي‌کنيم که هرچند زير صد متر مساحت دارد اما به نسبت متوسط جامعه، خانه بزرگي براي خانواده سه نفره ما محسوب مي‌شود. کف خانه ما به جاي سنگ و سراميک با موکت فرش شده؛ آشپزخانه‌اي معمولي دارد؛ گچ‌بري و هالوژن و سرويس بهداشتي فرنگي و شومينه و آيفون تصويري هم ندارد.
امروز گذارم به چند بنگاه معاملات ملکي افتاد تا به نمايندگي از صاحب‌خانه، اين کاشانه را براي رهن و اجاره بگذارم. يکي از بنگاه‌دارها دوستانه به من مي‌گفت که «خانه ضعيفي است» و به راحتي مستاجر پيدا نمي‌کند. ديگري مؤدبانه‌تر، نداشتن کف سراميک و آشپزخانه باز (اپن) و سرويس فرنگي و آيفون تصويري و ... را باعث پايين آمدن قيمت اعلام کرد و ....
محله ما، شهرک شهيد محلاتي، محله تعاوني‌ساز متوسطي است. هر چند که برخي که دستشان به دهانشان مي‌رسيده؛ اين تغييرات را هم در خانه‌هايشان اعمال کرده‌اند. اما به طور کلي، اهالي آن از نظر اقتصادي، متوسط و متوسط رو به بالا هستند.
از سوي ديگر، من و همسرم بعد از هشت سال آشنايي و همسري، دوست داشته‌ايم که خانه بهتري داشته باشيم اما هيچگاه احساس نکرده‌ايم اين سبک زندگي ما، در سطح اقشار ضعيف جامعه است.
راستش را بخواهيد من امروز ترسيدم. ترسيدم که به عينه ديدم مسابقه رفاه و تجمل‌گرايي تا کجاها کشيده.
داشتن کف سراميک و آيفون تصويري و هالوژن و خيلي چيزهاي ديگر، از واجبات زندگي نيست اما لوازم اضافه‌اي است که قيمت تمام‌شده مسکن را بالا مي‌برد. و طبيعتاً اجاره چنين مسکني نيز بالاتر خواهد رفت. نتيجه نهايي اين ماجرا، فشار بيشتر براي کسب درآمد بيشتر خواهد بود که به راحتي و درصورت نبود تقوا ممکن است به درآمدهاي نامشروع نيز بينجامد.
در اين مسابقه رفاه‌زدگي، بعد از مسؤولان اجرايي‌اي که مبلغ و مروج آن بوده‌اند؛ صدا و سيما را مقصر مي‌دانم. رسانه ملي‌اي که ملي نيست و به قول آقاي وحيد جليلي، رسانه ميدان ولي‌عصر تا ميدان تجريش شهر تهران است. رسانه‌اي که با همين بي‌عدالتي رسانه‌اي خود، به عده‌اي اين توهم را خوراند که ايران تهران است و تهران، شمال آن.
آيا مسابقه رفاه‌طلبي و تجمل‌گرايي را پاياني هست؟