هفته گذشته، براي نخستين بار، جستجويي در عالم گروه‌هاي زيرزميني موسيقي داشتم. بهانه اين جستجو، يافتن آهنگهايي درباره «غزه» و «فلسطين» بود.
نتيجه اين جستجو، حيرت آور بود. فهرست تك‌آهنگ‌هاي ايراني‌اي را كه درباره غزه و فلسطين يافتم، ببينيد:
1ـ غزه در خون ـ آقاي عدالت(Edalat)
2ـ فرياد غزه ـ آقايان سمپل(Sample) و علي باطل(Ali batel)
3ـ غزه شهر تاريك ـ گروه زد بازي(Zed bazi)
4ـ غزه زنده است ـ آقايان استعفا(Estefa) و افليت(Eflit)
5ـ غزه ـ آقاي بيگ بوي(Big boy)
6ـ كربلاي غزه ـ آقايان اونت(Event) و طاها(T@ha)
7ـ سازمان ملل كجاست؟ ـ آقاي ايليا(Iliya) / ايرانيا(Irania)
8ـ فلسطين ـ آقاي نفرت(Nefrat)
9ـ داد بزن صدات برسه ـ خانم سالومه(Salome)
10ـ دلم گرفته ـ آقاي بنيامين(Benyamin) و خانم سوگند(Sogand)
11ـ دنياي بي‌رحم ـ گروه ياس(Yas)
12ـ اشكهاي بي‌گناه ـ گروه تي ام بكس(TM Bax)
13ـ سايه وحشت ـ آقايان الياس حسيني‌پور و امير ناطقي
***
اين موج موسيقيايي ـ هر چند از نوع زيرزميني و بيشتر رپ ـ موج عجيبي است. آيا رپ‌خوان‌هاي ايراني با مردم غزه نسبت خاصي دارند؟ آيا اين موج به طور طبيعي از احساسات جهاني دربرابر جنايات جنگي رژيم اسرائيل در جنگ 22 روزه برآمده است؟ آيا نهادهاي فرهنگي نظام جمهوري اسلامي، به گروه‌هاي زيرزميني موسيقي دستور داده‌اند تا در حمايت از مردم غزه، آهنگ بسازند؟
نمي‌دانم! هر چند كه معتقدم استفاده از وسيله نامقدس براي هدف مقدس، در دراز مدت نتيجه نخواهد داد اما مي‌فهمم كه اين موج موسيقيايي، داراي ريشه‌هاي جامعه‌شناختي مهمي است كه هم براي مردان فرهنگ داخل كشور و هم مهاجمان فرهنگي، پيامهاي بزرگي دارد.