اينها متن عرايضم است در جمع مسؤولان فرهنگي بسيج دانشجويي دانشگاه تهران در جمعه 24 آبان 87. بنا بود چند پيش‌نهاد بدهم براي کارهاي فرهنگي. 9 پيش‌نهاد داشتم که تفصيل آنها از حوصله اين نوشتار خارج است.

اگر تاريخ نهضت انقلاب اسلامي ايران را خوانده‌ باشيم؛ فرازهاي مختلفي در آن ديده مي‌شود که لطف و منت خداوند سبحان، تجلي آشکاري پيدا مي‌کند و حتي چشمهاي نامحرم نيز، قادر به مشاهده آن است. از 15 خرداد 1342 بگيريد که نهضت مردمي تا دم دروازه‌هاي کاخ مرواريد پيش مي‌رود و به اعتراف اسدالله علم، براي دسترسي به محمد رضا پهلوي و به هلاکت رساندن او، تنها بايد يک لايه حفاظتي را پس بزند؛ اما اين اتفاق نمي‌افتد و نهضتي که هنوز نيروهاي آن در شکمهاي مادران يا گهواره‌ها به سر مي‌برد؛ به پيروزي نمي‌رسد. پيروزي موقتي که در نگاه کلانتر، چيزي جز شکست درازمدت نيست.
تا 14 آبان 1387 که آقاي علي کردان، از دولت عدالت‌خواه کنار گذاشته مي‌شود تا يکي از نمادهاي نظم ناعادلانه مديريتي کشور يعني مسابقه شرم‌آور مسؤولان براي خريد مدرک تحصيلي و جعل سوابق علمي به شکل عبرت‌آموزي پايان يابد.
از سوي ديگر نبايد از ياد ببريم که همه اين لطف و منت الهي، تنها و تنها براي افتخار اين نهضت به تلاش در زير سايه پرچم حضرت بقية الله (عج) و پيروزي نهايي جبهه حق بر باطل است. بنابرين بسيار طبيعي است که علي‌رغم همه تلاشها و اخلاصهاي نيروهاي اين نهضت، پيروزي نهايي به دستان ما شکل نگيرد و همانگونه که معصوم (ع) فرموده‌اند پيروزي موعود در دريايي از عرق و خون به ثمر رسد.
اما جمع حاضر، يکي از خصوصي‌ترين و محرم‌ترين جمع‌هاي نظام جمهوري اسلامي است. خود بهتر مي‌دانيد که هر انديشه‌اي به خلق گفتماني مي‌انجامد که نتيجه اين گفتمان يک حرکت بزرگ خواهد بود و ما در مسير انديشه اسلام ناب محمدي (ص)، از مرحله نهضت انقلاب اسلامي و تشکيل جمهوري اسلامي گذر کرده‌ايم و در تلاشيم تا با نيل به دولت اسلامي، به مراحل بعدي که ايجاد جامعه نمونه اسلامي و ان شاء الله تشکيل تمدن اسلامي است؛ خود را نزديک کنيم.
اما گفتمان انقلاب اسلامي براي پيشبرد اهداف خود دست به خلق نهادها و ساختارهايي زده است که به نوعي بي‌بديل و بي‌هماورد هستند: از تشکيل سپاه پاسداران انقلاب اسلامي گرفته تا جهاد سازندگي و بسيج مستضعفين و ....
اما در بين همه اين حرکتها، چند حرکت در فاصله پذيرش قطع‌نامه 597 تا رحلت حضرت امام (رض)، کليدي و بسيار تامل‌برانگيز است: صدور فرمان تشکيل بسيج دانشجو و طلبه و پيام ايشان به روحانيت. براي همين است که سخن گفتن در اين جمع بسيج دانشجويي، سعادت بزرگي براي اين فقير محسوب مي‌شود.
بسيج دانشجويي از بدو تشکيل آن در دوم آذر 1367 تا به امروز، به تلاش براي تحقق اهدافي مامور شده است که فهرست‌وار از کنار آن مي‌گذرم:
1ـ دفاع از اسلام و انقلاب و پاسداري از اصول تغيير ناپذير «نه شرقي ـ نه غربي»
2ـ ايجاد اتحاد ميان حوزه و دانشگاه
3ـ تغذيه علمي پايگاه‌هاي بسيج و تبيين چهارچوب‌هاي اصيل اسلام ناب محمدي
4ـ انديشيدن در باب ايجاد حکومت بزرگ اسلامي
5ـ به وجود آوردن هسته‌هاي مقاومت در تمامي جهان

هرچند که علي‌الظاهر هدفهاي چهارم و پنجم تنها محدود به بسيج دانشجويي نيست و کليت بسيج به تحقق آن مامور است.
مروري بر رهنمودهاي مقام معظم رهبري نيز نشان مي‌دهد که اين پنج راهبرد اساسي بسيج دانشجويي به بيانهاي مختلف مورد تاکيد ايشان بوده است هرچند که از ششم آبان 1381، طي پيام مشهور خود، جنبش دانشجويي را به پيگيري «مساله عدالت» مامور فرموده‌اند و در 22 ارديبهشت 1382 در دانشگاه شهيد بهشتي، تبديل مطالبه عدالت به گفتمان غالب در محيطهاي جوان و دانشجويي را خواستار شده‌اند. چرا که بنابر بيانات ايشان در افطار دانشجويي 10 آبان 1383، «گفتمان عدالت يک گفتمان اساسي است و همه چيز ماست. منهاي آن، جمهوري اسلامي هيچ چيزي براي گفتن نخواهد داشت.»
پس مشخص است که کليه فعاليتهاي فرهنگي بسيج دانشجويي بايد داراي يکي از اهداف پنج‌گانه راهبردي آن باشد و در مرحله فعلي حرکت انقلاب اسلامي، مطالبه عدالت مهمترين رويکرد اين فعاليتها باشد.