من همان روزي كه كتاب را خريدم تو ماشين شروع كردم به خواندن اش.اين كه چه قدر غرق در داستان شدم،و چه اتفاقي برايم افتاد، بماند!اما همان روزهاي اول چاپ اش، من داشتم روي بحث توزيع پارتيزاني كار مي كردم.با دوستان، كتاب را تهيه مي كرديم و به سردبيران و صاحبان قلم مي داديم كه شايد يك اتفاق هايي بيفتد.چه قدر هم بهت زده ما را نگاه مي كردند كه چرا شما اين كار را مي كنيد؟ البته ميزان فرو ش را از جناب رمضاني پرسيدم.ولي هرچه هست ناشي از سيستم ناكار آمد توزيع است.خودفروشنده ي مركزاسناد(كتاب ما)مي گفت ما كتابي با اين نام نداريم.اگر خودمان سماجت به خرج نمي داديم و قفسه ها را نمي گشتيم،معلوم نبود چندمين متقاضي اي بوديم كه او پرانده است! [اين نظر در ذيل داستان «حلزونهاي خانه به دوش» داده شده بود.]