به بيان ديگر، تشكلهاي دانشجويي ديگر، با استفاده از همه امكانات دولتي و حمايت هاي معنوي و مادي بعضي مسؤولان، تنها توانسته بودند دو هزار نفر را، اعم از هوادار و تماشاچي، به دور خود جمع كنند.
اما تجمع «انتظار محرم» دانشجويان بسيجي، از نقطه نظر ديگري هم بسيار مهم بود. در روزهاي قبل از اين تجمع، پديده جديدي در اعتراضات دانشجويي ديده شده بود كه تحليل هاي بحران سازان و افراد پشت پرده اين جريانات را، كاملا به هم ريخت و محاسبات آنان را نقش بر آب كرد.
اين پديده جديد و بسيار مهم، حضور دانشجويان «منتقد» در تجمعات آنان بود. اين حضور گسترده دانشجويان منتقد، به واقع نفس آشوب طلبان را بريد. به گونه اي كه در تجمع دانشكده ادبيات دانشگاه علامه طباطبايي (يك شنبه 27/8/81)، به دنبال اعتراض گسترده دانشجويان منتقد نسبت به اهانت هاي آنان و خروج از عقلانيت و خردورزي، عناصر هتاك و آشوب طلب مجبور شدند تريبون را ترك كنند و مراسم را به دست منتقدان بسپارند.
همين پديده، روز بعد هم پيش آمد؛ اما اين بار در مقياسي وسيعتر. عناصر بحران ساز، كه تجربه تلخ دانشگاه علامه طباطبايي را در خاطره داشتند سعي كردند كه با بسيج همه امكانات خود، تمام هوادارانشان را در دانشگاه شريف جمع كنند. آنها حتي پا را از اين فراتر نهادند و با اعلام اينكه «تجمع شريف، تنها با شركت دانشجويان آن دانشگاه، برگزار مي شود» كوشيدند حضور دانشجويان منتقد را، كم رنگ سازند. اما نتيجه، مخالف محاسبات آنان درآمد. چرا كه حضور دانشجويان منتقد، در دانشگاه شريف، نه تنها پر شورتر از تجمع دانشگاه علامه بود بلكه آنان منسجم تر و هماهنگ تر هم شده بودند. بدين گونه فرصت هتاكي از بسياري از فرصت طلبان گرفته شد و برگزار كنندگان مراسم، تنها توانستند با پايان پيش از موعد تجمع و خروج سريع از سالن، جلوي رسوايي بيشتر خود را بگيرند.
اما در تجمع دانشجويان بسيجي در دانشگاه تهران، خبري از پديده دانشجويان «منتقد» نبود. بلكه تمام شركت كنندگان در مراسم، يك دل و يك صدا خواهان «تحقق عدالت» و «رفع فقر و فساد و تبعيض» شدند. آنان، ضمن ابراز انزجار از اهانت نسبت به مقدسات اسلامي، اعلام كردند كه «بحران طلبي» هاي اخير، در محيطهاي علمي و دانشگاهي، در واقع مانور كركس هاي اقتصادي و سياسي است كه مي كوشند با انحراف اذهان مردم، از مساله اصلي كشور، مساله «عدالت»، خود را از بازخواست ملت و افكار عمومي دور نگهدارند و قوه قضاييه را از پيگيري قدرتمندانه مفسدان اقتصادي و سياسي، باز دارند.
در واقع، تجمع روز سه شنبه دانشگاه تهران، يك «نه» بزرگ و عملي به آشوب طلبان بود. چرا كه نشان داد اكثريت جامعه دانشجويي، خواسته هايي ديگر و مهمتر، نسبت به آزادي يك متهم يا بازگشايي يك روزنامه دارد.
خاتمه كلام اينكه اين اتفاق ميمون، بازتاب هاي مختلفي را در جامعه ايجاد كرد كه پرداختن به همه آنها، فرصت ديگري مي طلبد. اما به عنوان نمونه، آقاي كروبي، رييس مجلس شوراي اسلامي، روز چهار شنبه، در نطق پيش از دستور خود، خطاب به بسيجيان گفت: «بسيجيان‎ براي‎ حفظ نظام‎, انقلاب‎ و كشور تلاش‎ كنند و در عين‎‎ سياسـي‎ بـودن, وارد دسته‎ بنديهاي‎ سياسي‎ نشوند.»